14 czerwca 2025 r, na tarasie Kopca Kościuszki w Krakowie odbyło się uroczyste odsłonięcie rzeźby monumentalnej kompozycji przestrzennej autorstwa znanego artysty rzeźbiarza Czesława Dźwigaja. Wykonana w brązie rzeźba przedstawia Tadeusza Kościuszkę z palcem wskazującym skierowanym do góry z atrybutami związanymi z insurekcją krakuską, szablą, mapa, cyrklem, u spodu symboliczne armaty a z boku krzesło zwieńczone stylizowanym orłem.
Rzeźba została tak, aby przechodzili obok wszyscy turyści idący na Kopiec Kościuszki, mogli sobie wykonać zdjęcia z rzeźbą na tle Kopca.
Autor tej kompozycji ma w swoim dorobku bardzo wiele zrealizowanych prac rzeźbiarskich na całym świecie w tym i ponad 80 pomników Jana Pawła II.
Na uroczystość osłonięcia przybyli z zagranicy: Pani Teresa Akermann – kustosz Muzeum T. Kościuszki w Solurze. Prof. Andrzej Kozek – prezes Kościuszko Heritage Inc z Australii, Leszek Marek Krześniak prezes Polskiej Fundacji Kościuszkowskiej, Bogdan Zalewski prezes Fundacji I Rzeczypospolitej im. T. Kościuszki z Sosnowicy, Tomasz Otrębski – prezes Fundacji im. T. Kosciuszki w Krakowie.. Przy pomniku stanęła warta honorowa kosynierów z Koniuszy, miejscowości w której był Kosciuszko w drodze pod Racławice oraz król i marszałkowie Bractwa Kurkowego z Krakowa. W czasie uroczystości uczennica 4 klasy Zosia wyrecytowała wierz Marii Konopnickiej „Przysięga”.
Inicjatorem budowy pomnika jest Komitet Kopca Kosciuszki w Krakowie z prezesem Prof. Piotrem Doboszem.
Uroczystości towarzyszyła także wystawa przygotowana przez twórcę pomnika pokazująca poszczególne fazy powstawania dzieła.
Wszelkiej pomyśłności i zdrowia z okazji Świąt Wielkanocnych wszystkim woluntariuszom, współpracownikom i sympatykom składa Polska Fundacja Kościuszkowska
3 lutego 2025 r. ok. godz. 10.00 zmarł wybitny historyk – prof. zw. dr hab. Marian Marek Drozdowski, wieloletni wiceprezes Polskiej Fundacji Kościuszkowskiej. Cześć jego pamięci.
MARIAN MAREK DROZDOWSKI urodził się 1 lutego 1932 r. w Łasku, województwie łódzkim. Jego ojciec był żołnierzem konspiracyjnej POW. W 1919 r. wstąpił do 1 Pułku Szwoleżerów. Brał udział w kampanii wileńskiej. W 1921 r. rozpoczął ochotniczą służbę w 2-giej kompanii II batalionu grupy „Wschód” III Powstania Śląskiego. Matka, Helena Sosnowska-Drozdowska, w czasie I wojny światowej należała do tajnego skautingu. 20 sierpnia 1940 r. cała rodzina została zamknięta w obozie przejściowym w Łodzi przy ul. Łąkowej. Wkrótce, wraz z młodszym rodzeństwem (siostrą Barbarą i bratem Józefem), znalazł się on we wsi Gnojnik (pow. brzeski) na Podkarpaciu, a następnie w mieście Brzesko-Słotwina. Tu poznał księdza Pawła Wieczorka – historyka, pisarza i kapelana AK. Po zakończeniu wojny powrócił do Łasku, gdzie w trybie przyspieszonym ukończył gimnazjum. W tym samym roku wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego. Pracował w Komendzie Hufca organizując obozy na Ziemiach Odzyskanych. W latach 1948-1950 kontynuował naukę w Liceum Handlowym w Pabianicach, gdzie kierował kołem ZMP. W wieku 17 lat wstąpił do PZPR. Z partii wystąpił demonstracyjnie w czasach narodzin „Solidarności”, której był aktywnym członkiem. W 1950 r. rozpoczął studia na Wyższej Szkole Ekonomicznej w Szczecinie, gdzie po zakończeniu studiów pracował w katedrze filozofii doc. Mieczysława Gordona. W 1955 r. rozpoczął studia doktoranckie w Instytucie Nauk Społecznych. Ukończył je w Instytucie Historii PAN, z którym związany jest etatowo od 1958 r. Do 1967 r. pracował w Zakładzie Dziejów II RP. W 1960 r. obronił w IH PAN rozprawę doktorską pt. „Polityka gospodarcza rządu polskiego w latach 1936- 1939”, której promotorem był prof. Leon Grosfeld. Rozprawę habilitacyjną pt. „Klasa robotnicza Warszawy 1918-1939. Skład i struktura społeczna” obronił w 1966 r. W 1972 r. otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego, w 1989 r. profesora zwyczajnego nauk historycznych. Od 1997 r. jest profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Opolskiego. W latach 1969-1998 pełnił funkcję członka Rady Naukowej IH PAN. W 1968 r. został wicedyrektorem IH PAN ds. naukowych i kontaktów zagranicznych. Pod koniec 1967 r., z polecenia prof. T. Manteuffla – ówczesnego dyrektora IH PAN, zorganizował Pracownię Historii Warszawy. Z jego inicjatywy od 1967 r. organizowane są doroczne spotkania varsavianistów, połączone z honorowymi dyplomami za najlepsze varsaviana roku. Dzięki jego staraniom powstała Biblioteka Wiedzy o Warszawie TMH i PIW. Od 1958 r. jest członkiem Zarządu TMH (prezes 1990-1996). W latach 1971-1980 kierował zespołem Studiów Północno-Amerykańskich IH PAN oraz redakcją „Ameryka Północna. Studia”. W latach 1976-1980 był członkiem Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN, 1972-1980 członkiem Rady Naukowej Instytutu Śląskiego w Opolu. Od 1975 r. MARIAN DROZDOWSKI jest członkiem Komitetu Badań Polonii Zagranicznej PAN. W latach 1975-1980 był członkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN, 1976-1979 Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Historycznego, 1976- 1984 Rady Naukowej Ośrodka Badań Naukowych w Olsztynie, 1990-1992 Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Od 1994 r. jest członkiem Rady Naukowej Archiwum Państwowego m.st. Warszawy. Od 1986 r. pełni obowiązki honorowego członka Polskiego Towarzystwa Historycznego w Argentynie. W 1966 r. za zorganizowanie dyskusji na łamach „Współczesności” o etyce historyka został poddany brutalnej krytyce KC PZPR. Podobną krytykę przeżył w 1968 r. za dyskusję o II Rzeczypospolitej na łamach „Miesięcznika Literackiego” oraz publikację tekstów Idy Kamińskiej i jej męża na łamach „Warszawy II Rzeczypospolitej”. W 1968 r. cenzura wstrzymała publikację jego książki pt. „Szkice z dziejów Drugiej Rzeczypospolitej”. W latach siedemdziesiątych organizował prace redakcyjne nad wydawnictwami źródłowymi: „Ludność cywilna w Powstaniu Warszawskim” oraz „Exodus Warszawy”. Jako przewodniczący Sekcji Dydaktycznej PTH brał udział w pracach „Solidarności Nauczycielskiej” zmierzających do rewizji programów i podręczników historii. W latach 1982-1985 pracował w Prymasowskim Komitecie Pomocy Bliźnim w Kościele św. Anny, a następnie w Kościele św. Katarzyny na Służewiu, w Konfratemii Literackiej w Bazylice Archikatedralnej oraz w Kościele św. Aleksandra. W latach 1982-1987, wraz z Moniką Krajewską, kierował Komitetem Opieki nad Cmentarzami i Zabytkami Kultury Żydowskiej w Polsce. W latach 1990- 1996 prezesował Towarzystwu Miłośników Historii w Warszawie. Od 1995 r. przewodniczy Radzie Naukowej przy Muzeum Łazienek Królewskich. Od 1996 r. kieruje Prymasowską Radą Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II. W latach 1990-1995 prowadził zajęciach dydaktyczne z dziejów Kościoła w Instytucie Kultury Religijnej w Suwałkach. Od 1995 r. pełni funkcję kierownika Katedry Biografistyki na Uniwersytecie Opolskim, łącząc je z obowiązkami kierownika Komisji Dziejów Warszawy IH PAN. Był stypendystą m.in. Ecole des Hautes Etudes w Paryżu (1966, 1970, 1977, 1990), Uniwersytetu Opolskiego w Czechach (1969, 1999), Royal Academy of Sciences w Londynie (1970), Polonia Aid Foundation Trust w Londynie (1997, 1999), Departamentu Stanu USA (1974). Wykładał m.in. na Columbia University, Stanford University oraz w Instytucie Polskim w Londynie. Wygłosił wiele odczytów, m.in. na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie w Londynie, Polskim Uniwersytecie Wileńskim, w Akademii Spraw Zagranicznych Rosyjskiego MSZ i Instytucie Słowianoznawstwa w Moskwie. Był redaktorem bądź członkiem rad redakcyjnych „Współczesności” (1965-1967), „Miesięcznika Literackiego” (1967-1981), „Dziejów Najnowszych” (1966-1980), „Ameryka Północna. Studia” (1975- 1980), „Warszawa II Rzeczypospolitej” (1968-1976), „Polskiego Słownika Biograficznego” (1975-1980), „Biblioteki Wiedzy o Warszawie TMH” (1967-1980), od 2001 „Przeglądu Historyczno-Wojskowego”. Wypromował 11 doktorów i 4 docentów. Jest autorem 8 scenariuszy filmów dokumentalnych, m.in. „Rzeczpospolita Nieznana” – nagrodzonego w 1991 r. Victorem, „Cios w plecy” oraz „Kiedy Paryż był stolicą Polski”. Za swą długoletnią działalność naukową i popularyzatorską otrzymał szereg prestiżowych nagród i wyróżnień, m.in.: Nagrodę „Polityki” (1964) za monografię „Polityka gospodarcza rządu polskiego w latach 1936-1939”, Nagrodę „Polityki” (1977) za biografię „Stefan Starzyński prezydent Warszawy”, Medal „Za zasługi dla odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie” (1984), nagrodę ZAIKS-u im. Karola Małcużyńskiego za twórczość w dziedzinie varsavianów (1994). Otrzymał także Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz szereg innych odznaczeń cywilnych i wojskowych Od 30 lat wspomaga Polską Fundację Kościuszkowską w inspiracji i organizacji obchodów rocznic kościuszkowskich i Sympozjów Kościuszkowskich, na których wygłosił kilkadziesiąt referatów, uczestnik wielu podróży historycznych. Był prezesem Stowarzyszenia Budowy Pomnika Tadeusza Kościuszki w Warszawie. Był inspiratorem wielu upamiętnień, m.in. pomnika T. Kościuszki w Stalowej Woli, pomników: Henryka Sienkiewicza i Stefana Starzyńskiego w Warszawie i wielu tablic pamiątkowych. Uhonorowany tytułem i medalem pamiątkowym „Zasłużony dla tradycji kościuszkowskiej”, medalem Pawła Edmunda Strzeleckiego i wieloma innymi medalami fundacji. Od kilku lat jest Wiceprezesem Zarządu Polskiej Fundacji Kościuszkowskiej. Jest orędownikiem budowy Panoramy Bitwy pod Maciejowicami oraz 2 panoram zwycięskich bitew warszawskich w 1794 r.
