14 czerwca 2025 r, na tarasie Kopca Kościuszki w Krakowie odbyło się uroczyste odsłonięcie rzeźby monumentalnej kompozycji przestrzennej autorstwa znanego artysty rzeźbiarza Czesława Dźwigaja. Wykonana w brązie rzeźba przedstawia Tadeusza Kościuszkę z palcem wskazującym skierowanym do góry z atrybutami związanymi z insurekcją krakuską, szablą, mapa, cyrklem, u spodu symboliczne armaty a z boku krzesło zwieńczone stylizowanym orłem.
Rzeźba została tak, aby przechodzili obok wszyscy turyści idący na Kopiec Kościuszki, mogli sobie wykonać zdjęcia z rzeźbą na tle Kopca.
Autor tej kompozycji ma w swoim dorobku bardzo wiele zrealizowanych prac rzeźbiarskich na całym świecie w tym i ponad 80 pomników Jana Pawła II.
Na uroczystość osłonięcia przybyli z zagranicy: Pani Teresa Akermann – kustosz Muzeum T. Kościuszki w Solurze. Prof. Andrzej Kozek – prezes Kościuszko Heritage Inc z Australii, Leszek Marek Krześniak prezes Polskiej Fundacji Kościuszkowskiej, Bogdan Zalewski prezes Fundacji I Rzeczypospolitej im. T. Kościuszki z Sosnowicy, Tomasz Otrębski – prezes Fundacji im. T. Kosciuszki w Krakowie.. Przy pomniku stanęła warta honorowa kosynierów z Koniuszy, miejscowości w której był Kosciuszko w drodze pod Racławice oraz król i marszałkowie Bractwa Kurkowego z Krakowa. W czasie uroczystości uczennica 4 klasy Zosia wyrecytowała wierz Marii Konopnickiej „Przysięga”.
Inicjatorem budowy pomnika jest Komitet Kopca Kosciuszki w Krakowie z prezesem Prof. Piotrem Doboszem.
Uroczystości towarzyszyła także wystawa przygotowana przez twórcę pomnika pokazująca poszczególne fazy powstawania dzieła.
Wszelkiej pomyśłności i zdrowia z okazji Świąt Wielkanocnych wszystkim woluntariuszom, współpracownikom i sympatykom składa Polska Fundacja Kościuszkowska
3 lutego 2025 r. ok. godz. 10.00 zmarł wybitny historyk – prof. zw. dr hab. Marian Marek Drozdowski, wieloletni wiceprezes Polskiej Fundacji Kościuszkowskiej. Cześć jego pamięci.
MARIAN MAREK DROZDOWSKI urodził się 1 lutego 1932 r. w Łasku, województwie łódzkim. Jego ojciec był żołnierzem konspiracyjnej POW. W 1919 r. wstąpił do 1 Pułku Szwoleżerów. Brał udział w kampanii wileńskiej. W 1921 r. rozpoczął ochotniczą służbę w 2-giej kompanii II batalionu grupy „Wschód” III Powstania Śląskiego. Matka, Helena Sosnowska-Drozdowska, w czasie I wojny światowej należała do tajnego skautingu. 20 sierpnia 1940 r. cała rodzina została zamknięta w obozie przejściowym w Łodzi przy ul. Łąkowej. Wkrótce, wraz z młodszym rodzeństwem (siostrą Barbarą i bratem Józefem), znalazł się on we wsi Gnojnik (pow. brzeski) na Podkarpaciu, a następnie w mieście Brzesko-Słotwina. Tu poznał księdza Pawła Wieczorka – historyka, pisarza i kapelana AK. Po zakończeniu wojny powrócił do Łasku, gdzie w trybie przyspieszonym ukończył gimnazjum. W tym samym roku wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego. Pracował w Komendzie Hufca organizując obozy na Ziemiach Odzyskanych. W latach 1948-1950 kontynuował naukę w Liceum Handlowym w Pabianicach, gdzie kierował kołem ZMP. W wieku 17 lat wstąpił do PZPR. Z partii wystąpił demonstracyjnie w czasach narodzin „Solidarności”, której był aktywnym członkiem. W 1950 r. rozpoczął studia na Wyższej Szkole Ekonomicznej w Szczecinie, gdzie po zakończeniu studiów pracował w katedrze filozofii doc. Mieczysława Gordona. W 1955 r. rozpoczął studia doktoranckie w Instytucie Nauk Społecznych. Ukończył je w Instytucie Historii PAN, z którym związany jest etatowo od 1958 r. Do 1967 r. pracował w Zakładzie Dziejów II RP. W 1960 r. obronił w IH PAN rozprawę doktorską pt. „Polityka gospodarcza rządu polskiego w latach 1936- 1939”, której promotorem był prof. Leon Grosfeld. Rozprawę habilitacyjną pt. „Klasa robotnicza Warszawy 1918-1939. Skład i struktura społeczna” obronił w 1966 r. W 1972 r. otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego, w 1989 r. profesora zwyczajnego nauk historycznych. Od 1997 r. jest profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Opolskiego. W latach 1969-1998 pełnił funkcję członka Rady Naukowej IH PAN. W 1968 r. został wicedyrektorem IH PAN ds. naukowych i kontaktów zagranicznych. Pod koniec 1967 r., z polecenia prof. T. Manteuffla – ówczesnego dyrektora IH PAN, zorganizował Pracownię Historii Warszawy. Z jego inicjatywy od 1967 r. organizowane są doroczne spotkania varsavianistów, połączone z honorowymi dyplomami za najlepsze varsaviana roku. Dzięki jego staraniom powstała Biblioteka Wiedzy o Warszawie TMH i PIW. Od 1958 r. jest członkiem Zarządu TMH (prezes 1990-1996). W latach 1971-1980 kierował zespołem Studiów Północno-Amerykańskich IH PAN oraz redakcją „Ameryka Północna. Studia”. W latach 1976-1980 był członkiem Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN, 1972-1980 członkiem Rady Naukowej Instytutu Śląskiego w Opolu. Od 1975 r. MARIAN DROZDOWSKI jest członkiem Komitetu Badań Polonii Zagranicznej PAN. W latach 1975-1980 był członkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN, 1976-1979 Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Historycznego, 1976- 1984 Rady Naukowej Ośrodka Badań Naukowych w Olsztynie, 1990-1992 Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Od 1994 r. jest członkiem Rady Naukowej Archiwum Państwowego m.st. Warszawy. Od 1986 r. pełni obowiązki honorowego członka Polskiego Towarzystwa Historycznego w Argentynie. W 1966 r. za zorganizowanie dyskusji na łamach „Współczesności” o etyce historyka został poddany brutalnej krytyce KC PZPR. Podobną krytykę przeżył w 1968 r. za dyskusję o II Rzeczypospolitej na łamach „Miesięcznika Literackiego” oraz publikację tekstów Idy Kamińskiej i jej męża na łamach „Warszawy II Rzeczypospolitej”. W 1968 r. cenzura wstrzymała publikację jego książki pt. „Szkice z dziejów Drugiej Rzeczypospolitej”. W latach siedemdziesiątych organizował prace redakcyjne nad wydawnictwami źródłowymi: „Ludność cywilna w Powstaniu Warszawskim” oraz „Exodus Warszawy”. Jako przewodniczący Sekcji Dydaktycznej PTH brał udział w pracach „Solidarności Nauczycielskiej” zmierzających do rewizji programów i podręczników historii. W latach 1982-1985 pracował w Prymasowskim Komitecie Pomocy Bliźnim w Kościele św. Anny, a następnie w Kościele św. Katarzyny na Służewiu, w Konfratemii Literackiej w Bazylice Archikatedralnej oraz w Kościele św. Aleksandra. W latach 1982-1987, wraz z Moniką Krajewską, kierował Komitetem Opieki nad Cmentarzami i Zabytkami Kultury Żydowskiej w Polsce. W latach 1990- 1996 prezesował Towarzystwu Miłośników Historii w Warszawie. Od 1995 r. przewodniczy Radzie Naukowej przy Muzeum Łazienek Królewskich. Od 1996 r. kieruje Prymasowską Radą Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II. W latach 1990-1995 prowadził zajęciach dydaktyczne z dziejów Kościoła w Instytucie Kultury Religijnej w Suwałkach. Od 1995 r. pełni funkcję kierownika Katedry Biografistyki na Uniwersytecie Opolskim, łącząc je z obowiązkami kierownika Komisji Dziejów Warszawy IH PAN. Był stypendystą m.in. Ecole des Hautes Etudes w Paryżu (1966, 1970, 1977, 1990), Uniwersytetu Opolskiego w Czechach (1969, 1999), Royal Academy of Sciences w Londynie (1970), Polonia Aid Foundation Trust w Londynie (1997, 1999), Departamentu Stanu USA (1974). Wykładał m.in. na Columbia University, Stanford University oraz w Instytucie Polskim w Londynie. Wygłosił wiele odczytów, m.in. na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie w Londynie, Polskim Uniwersytecie Wileńskim, w Akademii Spraw Zagranicznych Rosyjskiego MSZ i Instytucie Słowianoznawstwa w Moskwie. Był redaktorem bądź członkiem rad redakcyjnych „Współczesności” (1965-1967), „Miesięcznika Literackiego” (1967-1981), „Dziejów Najnowszych” (1966-1980), „Ameryka Północna. Studia” (1975- 1980), „Warszawa II Rzeczypospolitej” (1968-1976), „Polskiego Słownika Biograficznego” (1975-1980), „Biblioteki Wiedzy o Warszawie TMH” (1967-1980), od 2001 „Przeglądu Historyczno-Wojskowego”. Wypromował 11 doktorów i 4 docentów. Jest autorem 8 scenariuszy filmów dokumentalnych, m.in. „Rzeczpospolita Nieznana” – nagrodzonego w 1991 r. Victorem, „Cios w plecy” oraz „Kiedy Paryż był stolicą Polski”. Za swą długoletnią działalność naukową i popularyzatorską otrzymał szereg prestiżowych nagród i wyróżnień, m.in.: Nagrodę „Polityki” (1964) za monografię „Polityka gospodarcza rządu polskiego w latach 1936-1939”, Nagrodę „Polityki” (1977) za biografię „Stefan Starzyński prezydent Warszawy”, Medal „Za zasługi dla odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie” (1984), nagrodę ZAIKS-u im. Karola Małcużyńskiego za twórczość w dziedzinie varsavianów (1994). Otrzymał także Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz szereg innych odznaczeń cywilnych i wojskowych Od 30 lat wspomaga Polską Fundację Kościuszkowską w inspiracji i organizacji obchodów rocznic kościuszkowskich i Sympozjów Kościuszkowskich, na których wygłosił kilkadziesiąt referatów, uczestnik wielu podróży historycznych. Był prezesem Stowarzyszenia Budowy Pomnika Tadeusza Kościuszki w Warszawie. Był inspiratorem wielu upamiętnień, m.in. pomnika T. Kościuszki w Stalowej Woli, pomników: Henryka Sienkiewicza i Stefana Starzyńskiego w Warszawie i wielu tablic pamiątkowych. Uhonorowany tytułem i medalem pamiątkowym „Zasłużony dla tradycji kościuszkowskiej”, medalem Pawła Edmunda Strzeleckiego i wieloma innymi medalami fundacji. Od kilku lat jest Wiceprezesem Zarządu Polskiej Fundacji Kościuszkowskiej. Jest orędownikiem budowy Panoramy Bitwy pod Maciejowicami oraz 2 panoram zwycięskich bitew warszawskich w 1794 r.
Zarządzaj zgodą
Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Funkcjonalne
Zawsze aktywne
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Preferencje
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Statystyka
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Marketing
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
